De uitdaging van Akwasi Frimpong

Uitmuntend kunnen sporten betekent niet meteen dat je wedstrijden kunt winnen. Laat staan de Olympische Winterspelen. ‘Als het gaat om presteren, dan moet je zo goed zijn als je maar kunt,’ vertelt skeleton-atleet Akwasi Frimpong. Wat is nodig om op dit allerhoogste niveau mee te doen?

Akwasi Frimpong woont momenteel in de VS en maakt zich klaar om mee te doen in de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang, Zuid-Korea. Aangezien hij geen persoonlijke coach heeft, traint hij samen met het Amerikaanse team, 50 minuten rijden van zijn woning in Utah. Meedoen aan de Winterspelen is een droom binnen handbereik, maar het duurde even voor hij hier was.

Tegenwerking

‘Ik was acht jaar toen ik Ghana verliet,’ herinnert Frimpong zich. ‘Mijn moeder haalde me op om naar Nederland te reizen. Ze moest me het vliegtuig in sleuren. In Holland was het koud, de bladeren vielen, maar we probeerden er het beste van te maken.’ Als ongeregistreerde immigrant werd er geen rode loper voor hem uitgerold. Het Nederlandse politieke klimaat begon in 1995 steeds giftiger voor niet-witte immigranten te worden. Samen met zijn moeder, de bekende gospelzangeres Esther Amoako, zag Frimpongs toekomst er weinig rooskleurig uit.

Toen ontdekte hij zijn vaardigheid in sprinten. Hij kreeg de kans om bij de Johan Cruijff Academie opgeleid te worden, en kwam in het vizier van de legendarische voetballer zelf. Frimpong bereikte nationale faam toen zijn gevecht voor een verblijfsvergunning en, uiteindelijk, Nederlands staatsburgerschap door diezelfde Johan Cruijff werd ondersteund. Hij schreef er zelfs de regering voor aan.

‘Wat hij voor me deed, in tegenstelling tot de Nederlandse Immigratiedienst, was me zien als een mens, in plaats van een nummer. Hij geloofde in me en noemde me een held op landelijke televisie. Tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar aan Mr. Cruijff.’

Hoe zwaar het ook wordt

Dit alles geeft maar aan: Frimpong heeft vaak voor onmogelijke situaties gestaan, maar overwon keer op keer. Met de Olympische Winterspelen 2018 is het niet anders. Ga maar na… hij heeft slechts twee jaar ervaring met skeleton, terwijl zijn tegenstanders al decennia trainen. Frimpong moet bovendien nog de wereldwijde top 60 halen van beste skeleton-atleten om zich te kwalificeren. Een pittige klus, die een tol eiste van zijn prestaties.

‘Ik was mezelf de hele tijd aan het vergelijken met andere atleten, die dit al twaalf jaar doen. Dat gaf me zoveel stress. Ik moest echt terugkeren naar mijzelf, me herinneren wat mijn doelen waren, geduldig te zijn. En naar mijn favoriete muziek te luisteren. Maar,’ lacht hij, ‘tegenwerking haalt het beste in me naar boven. Kom maar op.’

Is er een geheim? Voor Frimpong draait alles om wat hij de mental game noemt. ‘Dat is het allerbelangrijkste. Coaching, diëten; alle atleten hebben dat. Mental game is de onderscheidende factor. Lukt het je om ontspannen te blijven, en gefocust op jezelf in plaats van al het andere?’ Om dat te garanderen, luistert hij naar motiverende speeches, komt vroeg uit bed en laat zich niet afleiden op zijn route naar succes.

En hij houdt een dagboek bij. ‘Het is van groot belang voor atleten om bij te houden wat je allemaal doet. Hoe voelde ik me vandaag toen ik naar de start ging om een slee te duwen? Hoe deed ik het? Wat hielp me? De tijden, de verschillende factoren. Dat opschrijven in een dagboek helpt me te presteren.’

De droom

Dat vereist enige inspanning, natuurlijk. Nog een hindernis is dat Ghana niet bepaald bekendstaat om zijn wintersport. In de geschiedenis van de Olympische Winterspelen is er maar één andere Ghanees die ooit meedeed: alpineskiër Kwame Nkrumah-Acheampong, in Vancouver 2010.

Daarnaast onderhoudt hij een dieet met veel eiwitten, wat hij beschrijft op zijn eigen blog, https://www.akwasifrimpong.com/blog. En dat terwijl hij een voorliefde heeft voor de oerhollandse stroopwafel. ‘We hebben zelfs een stroopwafelijzer thuis.’

Onneembare hindernissen? Dit is bekend terrein voor Frimpong. Hij heeft erger gezien en overwonnen, en overweegt nog geen seconde op te geven. ‘Ik droom al veertien jaar over dit doel en niets houdt me tegen. Ik ben hier om Ghana te vertegenwoordigen, op de Olympische Winterspelen.’